جلوه­های معلمی  امام خمینی

تأخیر،هرگز!

یکی از ویژگی­های کلاس درس امام این بود که ایشان مقید بودند همیشه سروقت تدریس را شروع کنند؛ گاهی بعضی از طلاب که سر وقت نمی­آمدند، ایشان اظهار ناراحتی می­کردند و به آنان تذکر می­دادند؛ ولی خودشان همیشه سروقت، در کلاس حاضر بودند و درس را شروع می­کردند. من به یاد ندارم که ایشان حتی یک دفعه، پنج دقیقه درس را دیر شروع کرده باشند. فاصله زمانی محل درس و منزل را آنچنان درست تنظیم می­کردند که سر ساعت بتوانند درس را شروع کنند. حتی گاهی 5 دقیقه زودتر می­آمدند ودر آن دقایق، برای ایجاد ارامش و شروع به موقع درس قرآن می­خواندند. (آیت اله ابراهیم امینی)

همواره علاقمند به پاسخ­گویی

حضرت امام بعد از اینکه تدریس­شان تمام می­شد معمولا می­نشستند و شاگردان دورش جمع می­شدند و سوال      می­کردند. کار به جایی می­رسید که از دو زانو نشستن به چهارزانو نشستن می­رسید و عمامه­شان را روی زانو        می­گذاشتند و تازه اول بحث بود و تا اشکال وجود داشت، ایشان نشسته بودند و جواب می­دادند. وقتی که دیگر کسی حرف نداشت از جا بلند می­شدند و حرکت می­کردند. (آیت­اله امامی کاشانی)

توجه کامل به سخن گویند

ایشان هم در درس­شان و هم در برخوردهای معمولی، وقتی شخصی می­خواست مطلبی را به ایشان بگوید، با کمال دقت و حواس کامل و بدون اینکهبه کار دیگری مشغول باشند، به حرف طرف مقابل گوش می­دادند که حرف طرف را خوب بگیرند. دقت امام در گوش دادن به حرفهای دیگران واقعا از خصوصیات بارز ایشان بود وحضرت امام، با وسواسی

خاص، این عمل را انجام می­دادند.

(حجت­الاسلام عمید زنجانی)